17 gündür bloguma yazamamış olmanın üzüntüsüyle başlıyorum yazıma... Bu 17 günde evime gittim bol bol dinlendim gezdim dolaştım akrabalarımı gördüm mutlu oldum mutlu ettim ve dün sabah da yoğun okul hayatıma geri döndüm. 15 günlük tatilim güzeldi. Şahane diyebilirim hatta... :) Annemle geçirdiğim mutfak ve temizlik saatleri babamla yaptığım atışmalar yeğen için binbir şekle bürünmeler hepsi mükemmeldi ve ne yazık ki çabuk bitti. :(
Son sınıfa geldiğim bu tatillere gidişlere geri dönüşlere alışmış olmam gerekirken bende ters etki yapıp derinden üzüyor... Gerek çalışma hayatımı memleket hayalleriyle süslememem gerek okul bittikten en geç 3 yıl sonra evlenmeyi düşünmem gerek... Herşey etkiliyor galiba bunu. Off! Şu hep kendi ayakları üzerinde durma düşüncem varya öldürüyor beni. :s Özgürlüğümü ilan ettim ya bir kere bir daha kaptırmam kimselere.

Tuhafım tam şu aslına bakarsınız karma karışık duygular içindeyim. Aklımın bir yarısı hasta olan ananemde olmakla diğer yarısı olan olmayan olabilecek olan olma ihtimali sıfır olan herşeyi düşünüyor... Ve MaTRuŞKa bu durumda ne yapması gerektiğini bilmiyor. Savunmasız yakalandı! Şaşkınım şu anda bu halimden ötürü çok nadir olur çünkü. :s
Yazmak istediğim çok şey birikmiş olmasına ve anlatacaklarım olmasına rağmen bu yazımı kısa kesiyorum..
MaTRuŞKa'dan sevgilerle...

